Προς : Ενεργούς πολίτες της Ελληνικής επικράτειας .
Θέμα : Ο ρόλος του κοινωνικού κράτους στις μέρες μας ή στις σύγχρονες
κοινωνίες του 21ου αιώνα.
Αξιότιμοι και εκλεκτοί πολίτες ,
Η μέγιστη ειδοποιός διαφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση έναντι των υπολοίπων εταίρων του πλανήτη αλλά και η μέγιστη ανάπτυξη κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης στη χώρα μας προήλθε από τη θέσπιση του κοινωνικού κράτους. Δίδονταν λοιπόν μέσα από σχεδιασμό και υλοποίηση πολιτικών αλλά και από σαφής χρηματοδοτικού πόρους, ένα σύνολο δράσεων που αποτύπωναν και επέφεραν προστιθέμενη αξία αλλά και μέριμνα σε κοινωνικό βαθμό για την εκπαίδευση, τη κατάρτιση, την απασχόληση, την ασφάλιση αλλά και την εμβάθυνση του πνεύματος δια μέσου της συμμετοχής και ενασχόλησης δράσεων κατά τον ελεύθερο χρόνο τους.
Δόθηκαν και εφαρμόστηκαν μέσα από το προαναφερόμενο σύνολο δράσεων πολιτικές όπως για παράδειγμα τα ΚΑΠΗ, ο γιατρός κατ’ οίκων, το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, το βοήθεια στο σπίτι, τα ΚΕΠ, η τοπική αυτοδιοίκηση 1ου και 2ου βαθμού, η Γενική Γραμματεία Ισότητας, η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, η Ελλάδα κάτω από τα 30 και πολλά άλλα θεσπιζόμενα μέτρα και νομοθετικές δράσεις που δημιούργησαν όραμα και ζωντάνια για ζωή σε πολλές ομάδες πλυθησμού που κατά καιρούς βρίσκονταν στο περιθώριο.
Σήμερα όμως που στις ορέξεις πολλών τίθενται το κέρδος έναντι της κοινωνικής ευημερίας προόδου και δικαιοσύνης ή σήμερα που το ερώτημα πολλών διακεκριμένων είναι ότι για το παγκόσμιο μοντέλο ανάπτυξης για το ποια από τα δύο κοινωνικά μοντέλα θα επικρατήσει, της κοινωνίας των 2/3 ή των 3/3, δηλαδή της κοινωνίας όπου η ανάπτυξη μοιραία αφήνει κάποιους στο περιθώριο ή της κοινωνίας που είναι όλοι ισότιμοι και ισόνομοι στην ανάπτυξή της. Φαίνεται να υπάρχουν εγγυητές για τα κεκτημένα και εγγυήσεις για τις πολιτικές που εφαρμοζόμενες δεν πρόκειται να επιφέρουν μια κοινωνία ζούγκλας όπως καθημερινά συμβαίνει αλλά σε μια κοινωνία αλλυλεγγύης.
Κατά τη γνώμη του συντήξας του κειμένου, μέλλον για τη συνέχιση του κοινωνικού κράτους υπάρχει όπως και δυνατότητες, αρκεί η κατανάλωση που επικρατεί στις σύγχρονες μέρες να μετασχηματιστεί και να μετατραπεί σε Επενδυτική Απόδοση με στοχευμένες αλλά σε βάθος χρόνου πολιτικές όπως και σε τομές που ενισχύουν την αποκέντρωση αλλά και την πνευματική κουλτούρα του ανθρώπου. Για παράδειγμα, το κράτος σήμερα εισπράττει 3€ ως τέλη κινητής τηλεφωνίας από κάθε λογαριασμό χρήστη κινητού τηλεφώνου. Δεν μπορεί να μεταφέρει το 1€ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας ώστε να γίνει μια νέα μεταρρύθμιση που να δίνει μια νέα ώθηση στο ΕΣΥ καλύπτοντας τις πληγές του; Το κράτος επίσης εισπράττει μηνιαίως εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από μερίσματα κερδοφόρων ΔΕΚΟ όπως ο ΟΠΑΠ. Γιατί αντί να χρηματοδοτεί ανεπάγγελτους πολίτες να μην ανά χρηματοδοτεί πολιτικές για τη Παιδεία και τον Πολιτισμό που άλλωστε είναι και η αποστολή του. Είναι σωστό να υπάρχουν 8 δις € στη διάθεση του κράτους και την ίδια ώρα να κρατούνται σε ομηρία εργαζόμενοι με συμβάσεις μεσαιωνικού τύπου;
Είναι επίσης αληθές και γεγονός πως ενώ στις υποχρεώσεις τους οι Έλληνες έναντι των υπολοίπων εταίρων της Ευρώπης είναι ισότιμοι, αντιθέτως μοιάζουν να είναι οι είλωτες και πένητες έναντι των υπολοίπων εταίρων, διαπίστωση που προκύπτει από τη διαφορά της αύξησης στο κόστος ζωής ή το αυξανόμενο περιθώριο κέρδους των τιμών των καταναλωτικών προϊόντων έναντι των εισροών και των εισοδημάτων που εισπράττουν σε αυξανόμενη κλίμακα των πολιτών. Σε περίπτωση δηλαδή που το ίδιο το κράτος δεν είναι δίκαιο και δεν μπορεί να επιβάλλει κανόνες μπορεί να έχει την απαίτηση να διαμορφωθούν προδιαγραφές μιας δίκαιης κοινωνίας. Γιατί λοιπόν το κράτος μέσα στα πλαίσια της συνεχούς διακυρήσουσας δημοσιονομικής πειθαρχίας να μεταβάλλει τα βάρη από τους λίγους στους πολλούς ή να παραμένει απαθής και στερεότυπο στις ανάγκες και στις ευθύνες τους έναντι των πολιτών. Δεν μπορεί επίσης για φορολογικούς εισπρακτικούς λόγους να αφήνει στο εσωτερικό του να διαμορφώνεται από ένα άλλο κράτος εταίρο όπως με το παράδειγμα με τα κολλέγια ή τα συνεργαζόμενα παραρτήματα Ευρωπαϊκών πανεπιστημίων να δημιουργείται χάος και μετέπειτα για να ισορροπήσει το σύστημα να λες ότι στους μεν μη στεναχωριέστε αποκτάτε επαγγελματικά δικαιώματα και στους δε μην στεναχωριέστε άλλο επαγγελματικά και άλλο ακαδημαϊκά δικαιώματα μα υπάρχει πουθενά στον κόσμο αναγνώριση επαγγελματικού δικαιώματος χωρίς την ταυτόχρονη ακαδημαϊκή αναγνώριση; Το δίκαιο κράτος λοιπόν έδωσε την δυνατότητα στη Δημοκρατία του Ηνωμένου Βασιλείου να διαμορφώσει το επίπεδο παιδείας σε όλη την ένωση και τώρα περιμένει μια δίκαιη κοινωνία.
Ένα είναι το ζήτημα, στο μέλλον οι σύγχρονες κοινωνίες δύνανται να διατηρούν ισότιμες κοινωνίες με ισόνομους πολίτες μόνο όταν δημιουργούν πλούτη όμως μέσα από πολιτικές τα μεγιστοποιείς δημιουργώντας ολοένα και περισσότερα. Δεν μπορεί δηλαδή να χρησιμοποιείς ή να εφαρμόζεις πολιτικές μόνο με τα Κοινοτικά Πλαίσια, ο υπόλοιπος πλούτος δεν πρέπει να απελευθερώνεται, να μεγιστοποιείται και να αναδιανέμεται πολλαπλά στους πολίτες ;Τα τελευταία χρόνια έγινε βέβαια το αντίθετο αφού φθάσαμε ως κράτος να επιδοτούνται τα έξοδα της ιδιωτικής υγείας από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Για αυτό λοιπόν το ζητούμενο πως μπορεί να εγγυηθεί ένα καταναλωτικό πεδίο χωρίς δανεικά αλλά και ένα κράτος που δύναται να μεταφέρει το ατομικό στο συλλογικό συμφέρον. Αποτέλεσμα δεν είναι βέβαια ούτε για χάρη της αδυναμίας να δημιουργηθούν συνθήκες δυσκαμψίας που μπορούν να επιφέρουν θεσπίζουσες πολιτικές όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ή η Κατώτατη Εθνική Σύνταξη, το θεμέλιο για την απόδοση είναι να αποδοθούν και να εξευρεθούν πόροι από τη μεγιστοποίηση των υπαρχόντων ή από τη δημιουργία ευκαιριών δια μέσου ευνοϊκών κινήτρων. Βέβαια το σύγχρονο κοινωνικό κράτος την επιτυχία του και την ισορροπία του δύναται να την εξασφαλίσει από τη προδιαγραφή ενός διαφανές και δίκαιου κράτους όπου με τη διορατικότητά του να προλαβαίνει και να επιλύει τα προβλήματα και όχι από τις αστοχίες του να κρύβεται πίσω από άλλες εξουσίες, γιατί άλλωστε κανένα κράτος δεν χρεοκοπεί παρά μόνο οι πολίτες τους. Ας επιλέξει κανείς λοιπόν τι θέλει. Δηλαδή συνεχώς πλούσια δημοσιονομικά κράτη ή πλούσιους σε κοινωνική και κριτική δομή τους πολίτες ενός κράτους.
Πέρα όμως από όλα τα παραπάνω ρόλο στη στήριξη του σύγχρονου κοινωνικού κράτους μπορεί να παίξει και ένα ανάλογο μοντέλο οικονομίας. Πιο συγκεκριμένα είναι γεγονός πως το μοντέλο της ελεύθερης οικονομίας δεν πρόβαλε ποτέ ως μοχλό απονομής της ανάπτυξης στους πολίτες το κοινωνικό κράτος, ίσα ίσα που πολλές φορές με την ασυδοσία του και τις αυθαιρεσίες του το καταλύει. Όμως το μοντέλο της κοινωνικής οικονομίας του μοντέλου που δίνει δικαίωμα ανάπτυξης σε όλες τις κατευθύνσεις που απορρίπτει όμως ο ίδιος ο καταναλωτής με την ευθύνη και τις πράξει του το σκάρτο και το παράνομο όπως το ίδιο και το κράτος, δεν αφήνει την άνθηση των τσοντοκάναλων γιατί του απορρέουν έσοδα αλλά ούτε και τα χρηματοδοτεί ούτε με νομοθετικό έργο δίδει αμνηστία στις παράνομες επενδυτικές κινήσεις για να εισπράξει και αυτό ένα ξεροκόμματο αλλά αντιθέτως δημιουργεί συνθήκες ευοίωνου και υγιούς επενδυτικού κλίματος με την συμμετοχή και του ίδιου γιατί δεν είναι δίκαιο ένα κράτος όταν μια κοινωνία δεν γνωρίζει από ποιόν συγκεκριμένα πρέπει να πάρει την κάθε υπηρεσία και γιατί.
Μετά τιμής
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου